مادر,آغازگر زندگی هر انسان


مادر، آغازگر داستان زندگی هر انسان و تکیهگاهی است که حتی زمان در برابرش سر تعظیم فرود میآورد. روز مادر،تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ فرصتی است برای توقف،تأمل و دیدن جایگاهی که در شلوغی زندگی گاهی از آن غفلت میکنیم.روزی است برای قدردانی از کسی که بدون توقع،عشق را در خالصترین شکلش نثارمان میکند.
اینکه روز مادر در تقویم ایران با میلاد حضرت زهرا (س) همراه شده، نشان میدهد که مادر بودن تنها یک نقش اجتماعی نیست؛ یک مقام الهی است.میلاد حضرت فاطمه زهرا (س) نقطهای است که نور از آن جاری میشود و معنای مادری در بلندترین و زیباترین شکل خود جلوه مییابد. روز مادر در ایران با سالروز ولادت این بانو گره خورده است تا یادآور این حقیقت باشد که مفهوم مادری، ریشه در آسمان دارد.
عشق مادر، عشقی نیست که با کلام تعریف شود؛عشق مادر در رفتارهای کوچک روزمره پنهان است. در بیداریهای نیمهشب برای مراقبت از فرزند بیمار،در لبخندی که خستگی روزانه را پنهان میکند،و در دستانی که با همه رنجها، همیشه به سوی ما باز است.مادر یک انسان معمولی نیست؛ قلبی دارد که تحملش برای دردهای جهان کافی است و دستانی که امنیت را معنا میکنند.شاید هیچکس نتواند معنای فداکاری را به زیبایی او مجسم کند.مادر،تنها نامی نیست که بر زبان میآید؛ تاریخی است که در رگهای انسان جاری است. روز مادر، روزیست که جهان کمی آهستهتر میچرخد تا صداهای نادیده مانده مهربانی به گوش برسند؛ صدای دستانی که خستگی را میشنوند و صدای قلبی که میان همه آشفتگیهای دنیا، تنها برای آرامش فرزند میتپد.
هر انسانی بخشی از شخصیت خود را مدیون تربیت،حمایت و باور مادری است که در پشت صحنه و در سکوت،نقشآفرینی میکند. نگاه پرمحبت مادر اعتمادبهنفس میسازد، تشویقهایش مسیر تلاش را هموار میکند و ایمانش ما را در برابر سختیها استوار نگه میدارد.
مادر نخستین معلم انسان است؛ معلم مهربانی، صبر، اخلاق و امید. روز مادر؛فرصتی برای گفتن آنچه همیشه در قلبمان مانده در هیاهوی زندگی مدرن،گاهی محبت و قدردانی از مادر را به آیندهای نامعلوم موکول میکنیم. روز مادر یادآور این حقیقت است که باید امروز، نه فردا، عشق و سپاس خود را به او نشان دهیم.فرقی ندارد مادرمان در کنارمان باشد،در شهری دور،یا در خاطراتمان زندگی کند.
در روز مادر، باید مکث کرد؛ باید میان شلوغی کارها و سررسیدها، جایی را برای یادآوری گذاشت. جایی برای بازگشت به آن روزهایی که مادر در سایه ایستاده بود تا ما در آفتاب بدرخشیم. او که گاهی با یک لبخند، غمهای ما را میخرید و شادیهایش را بیصدا میبخشید. کسی که در سختترین لحظهها، تنها سلاحش دعا بود و تنها انگیزهاش عشق.
قهرمانانی که بدون لباس ویژه و بدون سر و صدا هر روز پیروزی تازهای برای فرزندانشان رقم میزنند. پیروزیهایی که گاهی هیچکس نمیبیند.روز مادر فرصتی است برای گفتن آن حرفهایی که همیشه در قسمت امن قلبمان پنهان کردهایم. برای گفتن اینکهمادر،تو تنها کسی هستی که اگر هزار بار هم بگویم دوستت دارم، باز هم کم گفتهام.
امروز،روزی است برای سپاس از مهربانیهایی که هیچگاه شمارش نشدهاند؛از بوسههایی که جای زخمها را پنهان کردند؛از صبری که جهان را زیباتر کرد؛و از عشقی که بیرنگ و بیصدا، اما عمیقتر از هر حقیقتی در زندگی جریان دارد.روز مادر،جشن واژهای است که جهان با آن آغاز میشود یعنی محبت و شاید هیچ افتخاری بزرگ تر از این نباشد که انسان، فرزند مادری باشد که با وجودش، زندگی را قابل تحملتر، امنتر و گرمتر کرده است.
• با یک جمله ساده اما صادقانه: دوستت دارم مادر
• با دقایقی که از ته دل برایش وقت میگذاریم
• با توجه و احترام
• با کمک در کارها و سبک کردن بار مسئولیتهایش
• با ساختن زندگیای که لبخند به لب او بیاورد, هدیه اصلی، محبت و حضور ماست؛هرچند یک دسته گل یا یادداشت کوچک نیزمیتواند روزش را زیباتر کند.
گردآورنده:آندیا دولتآبادی